Grzegorz Piotr Juszczyk
Biografia
Grzegorz Piotr Juszczyk urodził się 14 października 1977 roku w Jaśle jako syn Romana i Janiny. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle. W 2002 roku zdobył tytuł magistra zdrowia publicznego na Instytucie Zdrowia Publicznego, Wydziale Ochrony Zdrowia Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Następnie, po rocznych studiach międzynarodowych na Uniwersytecie w Maastricht, obronił magisterium z tytułem Master of Public Health. W 2003 roku brał udział w treningach Instytutu Banku Światowego w Budapeszcie w ramach kursu Regional Flagship Course on Health Sector Reform and Sustainable Financing oraz Poverty, Equity and Health Systems. Stypendium Marie Curie na Uniwersytecie w Sheffiled w 2004 roku. W 2006 podjął studia podyplomowe z zakresu zarządzania strategicznego i operacyjnego preMBA na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. W 2008 na Wydziale Nauki o Zdrowiu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie pracy Analiza potrzeb zdrowotnych osób aktywnych zawodowo w wieku 20–40 lat jako prognoza zmian struktury epidemiologicznej w Polsce. 5 maja 2020 uchwałą Rady Dyscypliny Nauk o Zdrowiu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, w dyscyplinie nauki o zdrowiu. W 2010 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
W latach 1997–1999 był trenerem-współpracownikiem Centrum Szkoleniowego FRDL w Szczecinie. W latach 2000–2001 odbył praktyki w Ministerstwie Zdrowia – Departament Organizacji Ochrony Zdrowia oraz Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia. Od stycznia 2003 jest pracownikiem naukowym w Zakładzie Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. W latach 2005–2009 współpracował z firmami oferującymi programy zdrowotne dla pracowników (Medicover, 2009–2017 Grupa Lux Med), gdzie we współpracy z pracodawcami planował i wdrażał działania prozdrowotne w miejscu pracy. W Grupie LUX MED kierował Biurem Edukacji Zdrowotnej.
W latach 2013–2016 reprezentował polskich pracodawców w Komitecie Doradczym ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa w Pracy Komisji Europejskiej. Od września 2017 do września 2022 był dyrektorem Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Instytutu Badawczego. W 2019 kierował procesem połączenia NIZP-PZH oraz Instytutu Żywności i Żywienia, które zakończyło się z dniem 1 lutego 2020 i umożliwiło rozszerzenie zespołu naukowego i działalności instytutu o badania sposobu odżywiania i edukację żywieniową. 10 lipca 2021 na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów Instytut uzyskał status Państwowego Instytutu Badawczego.
Jest przewodniczącym Zespołu ds. monitorowania i prognozowania przebiegu pandemii COVID-19 w Polsce oraz wiceprzewodniczącym w zespole do koordynacji działań na rzecz systemowych zmian w zdrowiu publicznym, a także członkiem Zespołu ds. działań związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 oraz Krajowej Rady ds. Onkologii.