Henryk Dobrzański
Biografia
Henryk Dobrzański, znany również pod pseudonimem Hubal, urodził się 22 czerwca 1897 roku w Jaśle. Pochodził z rodziny szlacheckiej Dobrzańskich i Lubienieckich. W młodości uczęszczał do szkół w Krakowie; w 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, a następnie walczył w I wojnie światowej i wojnie polsko-ukraińskiej, a także w wojnie polsko-bolszewickiej.
Po odzyskaniu niepodległości kontynuował służbę w kolejnych pułkach kawalerii i odnosił sukcesy w sportach konnych, m.in. zdobywając międzynarodowe trofea i reprezentując Polskę na konkursach hippicznych. 1 stycznia 1927 awansował do stopnia majora i objął dowództwo szwadronu 18. pułku ułanów. W latach 1929–1934 służył w 20. pułku ułanów, a następnie w 2. pułku strzelców konnych i 4. pułku ułanów.
W kampanii wrześniowej 1939, po reorganizacjach, utworzył Oddział Wydzielony Wojska Polskiego, czyli Hubalczyków. Po kilku bitwach i po przymusowej decyzji ZWZ, oddział kontynuował walkę, unikając masowych represji ludności, aż do jego śmierci w Anielinie 30 kwietnia 1940 podczas obławy niemieckiej. Jego ciało zostało zmasakrowane i wystawione na widok publiczny, a Niemcy prowadili poszukiwania grobu aż do czasów powojennych.
Hubal stał się symbolem polskiego ruchu oporu i bohaterem narodowym; jego postać była upamiętniana w kraju i w Jaśle.