Józef Słotwiński
Biografia
Józef Słotwiński urodził się 2 kwietnia 1908 w Jaśle. Młodość spędził we Lwowie i studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza, gdzie doktoryzował się z Impresjonizmu malarskiego w twórczości Sieroszewskiego. Promotor zarekomendował go na stypendium Ossolineum.
W 1934 uzyskał awans na podporucznika ze starszeństwem i 1544. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W 1939 został zmobilizowany i trafił do niewoli niemieckiej. W obozach oflag II B Arnswalde (Choszczno) wraz z Leonem Kruczkowskim i Witoldem Korzeniowskim założył Teatr Symbolów, pełniąc funkcję kierownika literackiego i głównego reżysera. Później przebywał w oflagach II D w Gross Born i IX Cw Rotenburgu, gdzie z jego inicjatywy powstały teatr i szkoła.
Po wojnie wrócił do Polski i w 1946 rozpoczął pracę w Ministerstwie Kultury i Sztuki jako starszy radca, a następnie organizował w Warszawie redakcję miesięcznika Teatr. Pracę redakcyjną łączył z wykładaniem w Szkole Teatralnej kierowanej przez Zelwerowicza i na Wydziale Dziennikarstwa UW oraz recenzjami dla Polskiego Radia. W latach 1947–1952 był kierownikiem literackim Teatru Powszechnego, a w 1953 sam wyreżyserował sztukę Ruchome piaski Piotra Choynowskiego.
Na początku lat 50. powstały jego dramaty we współpracy z Zdzisławem Skowrońskim, m.in. Dwa tygodnie w Raju i Przyjmujemy od 8.30; ogromną popularność przyniosła Imieniny pana dyrektora, grana w wielu teatrach i tłumaczona za granicą. W 1962 został dyrektorem Teatru Syrena w Warszawie.
W teatrze Telewizji od samego początku współtworzył Studio Telewizyjne, a w 1955 z Ilą Genachow opracował koncepcję serii Teatru TV, zapoczątkowując Teatr Sensacji i Fantastyki „Kobra”; jako reżyser prowadzący zrealizował pierwsze spektakle Kobry, m.in. premierową „Kobrę” i Zatrute litery według Christie. Po latach twierdził, że nie lubi literatury kryminalnej i zna ją jedynie z Holmesa i Chestertona.
Po 12 latach przeszedł do Redakcji Rozrywki, a w latach 70. współpracował z ośrodkami regionalnymi TVP. W Teatrze Telewizji pracował 25 lat, a w Teatrze Sensacji uczestniczył w około 150 spektaklach, najczęściej jako reżyser.
W późniejszych latach kontynuował pracę, zdobywając nagrody, m.in. w 1987 Klubu Kawalerów Złotą Maską za najlepszy spektakl minionego sezonu w Katowicach; od 1986 do 1991 był reżyserem Rozmaitości w Warszawie; w 1994 wystawił Zemstę w Teatrze Dramatycznym w Wałbrzychu. Był ostatnim żyjącym stypendystą Ossolińskich. Żonaty z Lidią Rapf. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim.
Odznaczenia i nagrody obejmowały Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2002) i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1981), Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955), Odznakę Zasłużony Działacz Kultury, Nagrodę Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji, Nagrodę za pracę w Operetce Śląskiej, Katowicką Złotą Maskę i inne. Pochowany na Bródnie.