Roman Kostikow
Biografia
Roman Kostikow urodził się 1 lutego 1901 roku w Jaśle. Kształcił się w C. K. Gimnazjum w Jaśle; jako uczeń VIII klasy na przełomie 1918/1919 wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej, a jako czynny wojskowy w 1919 zdał egzamin dojrzałości.
Święcenia kapłańskie otrzymał 27 maja 1923 w Przemyślu. Ukończył studia z tytułem magistra. W latach 1923–1928 posługiwał jako wikariusz i katecheta w parafiach w Łańcucie, skąd w 1926 został przeniesiony do Błażowej. Następnie w 1928 został mianowany administratorem parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Kąkolówce, a następnie był tamtejszym proboszczem do 1931.
W 1931 został zwolniony z obowiązków w diecezji, przeniesiony do służby duszpasterskiej Wojska Polskiego i mianowany na stopień kapelana (odpowiedni kapitan) ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1931 (według źródeł ze starszeństwem od 1 stycznia 1932). Jako kapelan rezerwy powołany do służby czynnej w dniu 27 czerwca 1935 został przemianowany na zawodowego kapelana wojskowego ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i lokatą 1. Służył jako kapelan garnizonu Wilno (w 1932 jako oficer rezerwy powołany do służby czynnej). Później został przeniesiony do Sanoka, gdzie został administratorem parafii wojskowej pod wezwaniem Chrystusa Króla przy 2. Pułku Strzelców Podhalańskich do 1939 (jego poprzednikiem był ks. kpl. Bronisław Nowyk). W latach 30. zajmował się organizowaniem kwatery dla żołnierzy poległych w latach 1918-1920 na sanockim cmentarzu. Został mianowany starszym kapelanem (major) z dniem 19 marca 1939. Przed 1939 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej w 1939 został wzięty do niewoli przez Niemców, po czym był osadzony w niemieckich obozach jenieckich: w Oflagu VII A Murnau, Oflagu VI E Dorsten, Oflagu VI B Dösseli, Oflagu X C Lubece) od 1939 do 1945. Po oswobodzeniu pełnił funkcję naczelnego kapelana obozu w Dössel, a później objął stanowisko dziekana I Korpusu Armii Brytyjskiej na obszarze Niemiec.
Po zakończeniu wojny, w grudniu 1945, został duchownym w kościele św. Michała Archanioła w Nowej Soli, na Ziemiach Odzyskanych. Od 25 lipca 1946 pełnił urząd proboszcza tamtejszej parafii św. Michała Archanioła. Od podstaw tworzył polską parafię w Nowej Soli. We wrześniu 1946 został mianowany na urząd wikariusza substytutem w Dekanacie Nowa Sól. Wystąpił z inicjatywą zaproszenia księży kapucynów celem ich przeniesienia do Nowej Soli, w której panował niedostatek duchownych. Osiedli oni w późniejszym Kościele św. Antoniego i współpracowali z parafią św. Michała Archanioła i ks. Kostikowem. Pełnił stanowisko dziekana dekanatu kożuchowskiego.
Zmarł 14 lutego 1950 na ulicy we Wrocławiu. 17 lutego 1950 został pochowany na cmentarzu przy kościele w Nowej Soli.