Wacław Kazimierz Brzozowski
Biografia
Wacław Kazimierz Brzozowski urodził się 3 lutego 1892 roku w Jaśle w rodzinie Franciszka Ksawerego (1856–1931) i Heleny z Kłobukowskich (1871–1954).
W 1910 ukończył C. K. Gimnazjum Męskie w Sanoku. W czasie I wojny światowej obaj bracia Brzozowscy – Wacław i Władysław – zostali zmobilizowani do armii austro-węgierskiej i wysłani na front karpacki.
Po zakończeniu wojny i odzyskaniu niepodległości, jako były oficer armii austro-węgierskiej, został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia i starszeństwem z dnia 1 maja 1918 r. Awansował na kapitana artylerii ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919. Od 1923 roku służył w 5 dywizjonie artylerii konnej w Krakowie, a 14 stycznia 1926 przeniesiony został do 13 dywizjonu artylerii konnej we Lwowie na stanowisko pełniącego obowiązki kwatermistrza. Od 28 maja do 21 sierpnia 1926 był dowódcą dywizjonu w zastępstwie majora Zdzisława Latawca. W 1928 był pełniącym obowiązków kwatermistrza 13 dywizjonu artylerii konnej. W grudniu 1929 został przeniesiony do 18 pułku artylerii lekkiej w Ostrowi Mazowieckiej. 2 grudnia 1930 uzyskał awans na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1931 objął stanowisko dowódcy dywizjonu, a w sierpniu 1935 został rejonowym inspektorem koni w Toruniu, stanowisko to zajmował do 1939.
10 listopada 1928 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Podczas II wojny światowej przebywał w niemieckim obozie jenieckim Oflag II C Woldenberg (wraz z bratem Władysławem). W obozie prowadził Koło Filatelistów w ramach Poczty Obozowej.
Po wojnie powrócił do Polski. Jako emerytowany major zamieszkiwał przy ulicy Szewskiej w Krakowie. Zmarł 23 stycznia 1970 w Krakowie i został pochowany w grobowcu Czarnowskich i Towiańskich na cmentarzu Rakowickim (kwatera CB-zach). Był mężem Aleksandry z Czarnowskich herbu Łada (1903–1978), z którą miał syna Krzysztofa (1925–1944).