Wilhelm Jan Fedórko
Biografia
Urodzony 22 czerwca 1896 roku w Jaśle Wilhelm Jan Fedórko był synem Jerzego i Marii z Wójcików. Po ukończeniu siedmiu klas gimnazjum wstąpił do Legionów Józefa Piłsudskiego 8 września 1914 roku i brał udział w walkach w Karpatach, Małopolsce Wschodniej i na Wołyniu. 29 października 1915 r. został ranny pod Kamieniuchą. 2 kwietnia 1916 r., na prośbę rodziców, zwolniony z Legionów w stopniu sekcyjnego-kaprala. Po sześciu tygodniach pobytu w domu został powołany do odbycia służby wojskowej w 57. pułku piechoty w Tarnowie; ukończył tam szkołę oficerską.
Od 1 grudnia 1916 roku walczył na froncie włoskim. 25 maja 1917 r. ciężko ranny w lewą pierś pod San Giovanni di Duino, hospitalizowany we włoskich szpitalach do 15 lutego 1918. 15 sierpnia 1918 wrócił na front. 57. pp odmówił posłuszeństwa władzom austriackim i wrócił do Tarnowa z frontu włoskiego. Po odzyskaniu niepodległości wraca z frontu 13 listopada 1918 r.
01-11-1918 – 02-07-1920 w III batalionie 16. Pułku Piechoty i batalionie szturmowym 6. Dywizji Piechoty na froncie ukraińskim i wschodnim jako ppor. i por. oraz dowódca kompanii ckm; 02-07-1920 – 02-07-1922 w 16. Pułku Piechoty w Tarnowie jako dowódca kompanii ckm i adiutant I/16 pp, w maju 1922 zweryfikowany jako kapitan ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty.
02-07-1922 – 09-03-1930 w 73. Pułku Piechoty w Katowicach jako kapitan i dowódca szkoły podoficerskiej 73 pp, I oficer sztabowy 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty, dowódca I/73 pp i oficer mobilizacyjny; 09-03-1930 – 15-06-1939 w Korpusie Ochrony Pogranicza jako komendant rejonu Przysposobienia Wojskowego Brygady KOP „Grodno”, do końca 1936 r., następnie kwatermistrz batalionu KOP „Skałat”; 19 marca 1938 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku.
15-06-1939 – 19-09-1939 major i dowódca III batalionu 37. Łęczyckiego Pułku Piechoty; w walkach wojny obronnej wrześniowej 1939 r. ranny nad Bzurą; 19 września 1939 r. dostaje się do niewoli niemieckiej; 19-09-1939 – 11-07-1945 w obozie jenieckim (Oflag VIIA Murnau).
11 lipca 1945 roku został wojskowym komendantem miasta Bari we Włoszech, a po ewakuacji II Korpusu do Anglii – komendantem obozu repatriacyjnego Wheaton Aston. Do kraju powrócił 5 grudnia 1947 roku. Zmarł 13 grudnia 1979 r. w Katowicach. Pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim przy ul. Smutnej w Sosnowcu (sektor 10-13-22).