Zbigniew Lazarowicz
Biografia
Zbigniew Lazarowicz był polskim działaczem podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej oraz powojennego podziemia antykomunistycznego. Urodził się w Jaśle 27 września 1925 roku i już w czasie okupacji brał udział w szkoleniach konspiracyjnych.
W dniu 1 stycznia 1942 przystąpił do Związku Walki Zbrojnej, a od jesieni 1942 był elewem konspiracyjnej Szkoły Podchorążych. Maturę zdał w 1943, a w 1944 jako podporucznik dowodził plutonem AK w Gumnisku. Brał udział w Akcji „Burza”, w tym w bitwie pod Kałużówką.
Po zakończeniu wojny był więziony i przesłuchiwany przez aparat bezpieczeństwa w latach 1945–1947. W 1948 osiadł we Wrocławiu, pracował w przedsiębiorstwach budowlanych. Od 1980 działał w opozycji demokratycznej w PRL, współpracował z redakcją Biuletynu Dolnośląskiego i w Solidarności.
W okresie stanu wojennego był łącznikiem Regionalnego Komitetu Strajkowego we Wrocławiu oraz „Solidarności Walczącej” i kolporterem prasy podziemnej. Od lutego do lipca 1982 był internowany w Ośrodku Odosobnienia w Nysie. Po zwolnieniu ponownie zaangażował się w działalność opozycyjną.
Od 1989 udzielał się jako działacz kombatancki, był m.in. członkiem założycielem Zarządu Głównego Związku Żołnierzy Armii Krajowej w Krakowie oraz założycielem i członkiem Zarządu Głównego Światowego Związku Żołnierzy AK, a także członkiem założycielem Stowarzyszenia Kombatanckiego WiN. Napisał liczne publikacje o najnowszej historii Polski i biogramy kombatantów AK i WiN, w tym książkę „Klamra” – mój ojciec (2009).
W 2005 awansował do stopnia majora, a pośmiertnie w 2017 do stopnia pułkownika. Zmarł we Wrocławiu 29 września 2017 i został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca przy ul. Bujwida we Wrocławiu.