Zygmunt Bolesław Kukulski

Naukowiec, profesor pedagogiki
02.05.1890 04.01.1944 Jaśle

Biografia

Urodził się w Jaśle 2 maja 1890. W latach 1901–1909 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Jaśle; studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie na Wydziale Filozoficznym UJ, a w latach 1910–1914 polonistykę i pedagogikę.

W latach 1913–1914 pracował pedagogicznie w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Po wybuchu wojny w 1914 ciężko ranny dostał się do niewoli rosyjskiej i wrócił jako inwalida. Obronił doktorat w 1917 na podstawie rozprawy dotyczącej działalności pedagogicznej Tadeusza Czackiego.

W latach 1918–1919 pracował jako urzędnik, a w 1920 przeniósł się na stałe do Lublina. W 1925 habilitował się w zakresie pedagogiki na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie na podstawie rozprawy Główne momenty myśli i badań pedagogicznych. W latach 1920–1939 pełnił funkcję nauczyciela literatury polskiej i historii w Państwowym Gimnazjum im. Stanisława Staszica oraz od 1931 dyrektora szkoły.

Ponadto w latach 1926–1930 prowadził wykłady z psychologii i pedagogiki na Państwowym Wyższym Kursie Nauczycielskim. W latach 1920–1925 został zatrudniony jako zastępca profesora pedagogiki na KUL, a w latach 1925–1928 jako profesor nadzwyczajny, a w latach 1928–1939 jako profesor zwyczajny. W tym okresie prowadził zajęcia na Wydziale Nauk Humanistycznych (1920–1939) oraz na Wydziale Teologicznym i Prawa Kanonicznego. W 1927–1930 był dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych.

Osobną kartę w jego karierze naukowej stanowiła organizacja Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Lublinie w 1927, które był prezesem. W 1934 został członkiem założycielem Towarzystwa Naukowego KUL. W 1938 wyjechał do Rzymu na uroczystości kanonizacyjne św. Andrzeja Boboli jako reprezentant KUL. Wybuch wojny zastał go za granicą; po wizycie w Chicago udał się do Londynu, a następnie Edynburga, gdzie wykładał historię wychowania w Studium Pedagogicznym Uniwersytetu Edynburskiego (1943–1944) dla polskich nauczycieli.

Zmarł nagle w Szkocji. Na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie znajduje się jego symboliczny nagrobek (kwatera 267-2-23).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odbudował Towarzystwo Przyjaciół Nauk w Lublinie w 1927 i pełnił funkcję prezesa.
Był członkiem założycielem Towarzystwa Naukowego KUL (1934).
Sprawował funkcje dydaktyczne i kierownicze na KUL, w tym dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych (1927–1930).
Obronił doktorat (1917) i habilitację (1925) w dziedzinie pedagogiki.
Był profesor zwyczajny na KUL (1928–1939) i wykładał na wielu wydziałach.

Ciekawostki

Podczas I wojny światowej ciężko ranny dostał się do rosyjskiej niewoli.
W 1938 w Rzymie brał udział w kanonizacyjnych uroczystościach św. Andrzeja Boboli jako reprezentant KUL.
Zmarł nagle w Szkocji podczas naukowych kontaktów z polskimi nauczycielami; jego symboliczny nagrobek znajduje się na Powązkach.

Udostępnij